Mantık: Martin Heidegger'in hakikat sorusu
[ X ]
Tarih
2025
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
Hitit Üniversitesi
Erişim Hakkı
info:eu-repo/semantics/openAccess
Özet
This thesis examines Martin Heidegger's Logic: The Question of Truth lectures delivered in 1925–1926, focusing on his critique of traditional logic and the reconceptualization of truth in phenomenological and ontological terms. By analyzing Heidegger's critical engagement with Edmund Husserl's idealist phenomenology, the study argues that Heidegger reorients the concept of logic from a formal-rational structure toward a temporal process of disclosure (aletheia). The thesis is structured through comparative analyses with three key thinkers: Husserl, in relation to phenomenological logic; Aristotle, in the interpretation of logos; and Kant, through the concepts of time and self-affection. It is asserted that Heidegger's notion of truth as disclosure fundamentally challenges the Platonic and Cartesian foundations of classical logic. The work ultimately demonstrates how Heidegger's rethinking of logic as an existential-ontological phenomenon leads to a radical reinterpretation of the relationship between logic, being, time, and language. Thus, this study not only offers a critical engagement with Heidegger's early philosophy but also contributes to a deeper understanding of the temporal foundations of his conception of truth.
Bu çalışma, Martin Heidegger'in 1925–1926 yıllarında verdiği Mantık: Hakikat Sorusu derslerini merkeze alarak, mantık anlayışını ve bu bağlamda geliştirdiği hakikat kavrayışını fenomenolojik ve ontolojik düzlemde analiz etmeyi amaçlamaktadır. Heidegger'in, Edmund Husserl'in idealist fenomenolojisine yönelttiği eleştiriler üzerinden şekillenen bu tezde, mantığın yalnızca düşünsel bir araç değil, aynı zamanda varlığın açığa çıkma tarzıyla iç içe geçmiş zamansal bir yapı olduğu savunulmaktadır. Çalışmada, klasik mantık anlayışının Platoncu ve Kartezyen önkabullerle biçimlenmiş olduğu gösterilerek, Heidegger'in bu geleneksel anlayışla nasıl bir kopuş gerçekleştirdiği ortaya konmuştur. Tez, üç temel filozof üzerinden yapılan karşılaştırmalı çözümlemelerle yapılandırılmıştır: Husserl üzerinden fenomenolojik eleştiri, Aristoteles üzerinden logos kavramının kökensel yorumu ve Kant üzerinden zaman ve öz-duyumsama anlayışı. Heidegger'in hakikat i bir aletheia —saklı olanın açılması— olarak yorumlayışı, mantık ile varlık, dil ve zaman arasındaki ilişkiyi radikal bir biçimde yeniden düşünmeye olanak sağlar. Bu bağlamda çalışma, yalnızca bir mantık teorisi tartışması değil, aynı zamanda Heidegger'in düşüncesinde hakikatin varlık-temelli bir fenomen olarak kavranışına dair özgün bir felsefi inceleme sunmaktadır.
Bu çalışma, Martin Heidegger'in 1925–1926 yıllarında verdiği Mantık: Hakikat Sorusu derslerini merkeze alarak, mantık anlayışını ve bu bağlamda geliştirdiği hakikat kavrayışını fenomenolojik ve ontolojik düzlemde analiz etmeyi amaçlamaktadır. Heidegger'in, Edmund Husserl'in idealist fenomenolojisine yönelttiği eleştiriler üzerinden şekillenen bu tezde, mantığın yalnızca düşünsel bir araç değil, aynı zamanda varlığın açığa çıkma tarzıyla iç içe geçmiş zamansal bir yapı olduğu savunulmaktadır. Çalışmada, klasik mantık anlayışının Platoncu ve Kartezyen önkabullerle biçimlenmiş olduğu gösterilerek, Heidegger'in bu geleneksel anlayışla nasıl bir kopuş gerçekleştirdiği ortaya konmuştur. Tez, üç temel filozof üzerinden yapılan karşılaştırmalı çözümlemelerle yapılandırılmıştır: Husserl üzerinden fenomenolojik eleştiri, Aristoteles üzerinden logos kavramının kökensel yorumu ve Kant üzerinden zaman ve öz-duyumsama anlayışı. Heidegger'in hakikat i bir aletheia —saklı olanın açılması— olarak yorumlayışı, mantık ile varlık, dil ve zaman arasındaki ilişkiyi radikal bir biçimde yeniden düşünmeye olanak sağlar. Bu bağlamda çalışma, yalnızca bir mantık teorisi tartışması değil, aynı zamanda Heidegger'in düşüncesinde hakikatin varlık-temelli bir fenomen olarak kavranışına dair özgün bir felsefi inceleme sunmaktadır.
